Master PDF Editor, editor de PDF gratuíto

Para quen usar PDF como formato escollido na criación, edición e intercambio de ficheiros, existe unha pequena aplicación, Mater PDF Editor, cuxo propósito é permitirnos editar PDF sen suor nin lágrimas, e que pode facer que lle tiremos aínda máis proveito a este formato. Mater PDF Editor non é unha aplicación libre, mais si gratuíta. Aínda que tamén teña unha versión de pagamento, a que vou comentar non ten limitación algunha para usos non comerciais (a versión para outros sistemas operativos disque agrega marcas de auga co nome do programa).

As versións máis recentes das principais distribucións do Linux xa teñen o programa nos seus repositorios. Para quen usar unha versión máis vella (por exemplo unha con asistencia a longo prazo das de *buntu), na propia páxina do editor permiten descargar a aplicación, por exemplo en formado. deb (para instalar con Gdebi picando no paquete descargado).

Após a instalación, podemos até mudar o idioma de Master PDF Editor navegando polos menús:

Tools > Settings > Language

Aí podemos escoller, por exemplo, o galego, aínda que como se ve nesta imaxe a tradución non estea completa:

(autor: openSUSO)

Alteremos ou non a configuración do idioma, podemos abrir un PDF en calquera momento e editalo case como se fose un documento de procesador de texto, picando dúas veces no lugar que quixermos modificar.

(autor: openSUSO)

Á parte de mudanzas no texto, podemos eliminar páxinas, reorganizalas, crialas cos contidos que desexarmos nese momento, inserir imaxes ou inserir un documento en PDF xa feito anteriormente en calquera punto do que tivermos na pantalla.

Unha ferramenta sen dúbida moi útil en calquera computador.

Un saúdo.

LibreOffice, OpenOffice e outras aplicacións, na nube

Após algún tempo sen poder dar conta das  novidades ocorridas no mundo do Linux e o software libre en xeral, voltamos cunha noticia que seguramente alegrará os usuarios de dispositivos móbiles e adictos á rede en xeral: xa están dispoñibles versións de LibreOffice e OpenOffice para traballar en liña, dentro do navegador web.

As suites LibreOffice e openOffice, completas e bastante actualizadas, están dispoñibles xunto con outras como InkScape (usada para a criación de gráficos vectoriais) a través da páxina RollApp. Para poder entrar, cómpre rexistrarse, mais o proceso é gratuíto (tamén existe unha versión de pagamento, sen anuncios) e non demora máis do que uns minutos. Unha vez dentro, só temos de ir á sección Office e escoller o programa que quixermos: Writer, Calc, Impress etc.

O menú de RollApp (autor: openSUSO)

Ao entrarmos na aplicación, ábrese unha xanela nova do noso navegador, e aparece unha versión plenamente funcional (con unha excepción que veremos) na cal podemos facer o mesmo que na versión de escritorio:

LibreOffice Writer en RollApp (autor: openSUSO)

Este é o tipo de iniciativa que estaban a agardar os posuidores, por exemplo, de tablets que non se conforman con usar o trebello para cultivas as relacións sociais.

Infelizmente, a pesar das virtudes da páxina, os servizos de RollApp aínda están en fase experimental. Por iso, o usuario encontrará algúns fallos e limitacións que sen dúbida serán solucionados no futuro. Así, por exemplo, o rexistro debe ser feito coa contraseña doutros servizos en liña como o Gmail ou o Facebook (non é posible criar un usuario de cero); a interface está apenas en inglés; ha anuncios (aínda que se poidan bloquear, con AdBlock Plus para Firefox ou AdBlock para Chrome/Chromium, por exemplo); a resposta das aplicacións é un pouco máis lenta do que as aplicacións orixinais para o escritorio; e, sobre todo, os documentos non se poden gardar salvo en servizos na nube como Google Docs e Dropbox (non ha a posibilidade de gardar os traballos directamente no escritorio).

En calquera caso, xulgando polas probas que fixemos, e tendo en conta que aínda é só o arranque da páxina, o comezo é moi prometedor.

Saudacións.

Como criar cartafoles privados con Cryptkeeper

Algunha vez vos terá acontecido de querer criar un cartafol secreto para o voso uso exclusivo, quer no disco duro do computador quer nunha unidade externa. Cun programiña chamado Cryptkeeper, non pode ser máis fácil.

O primeiro que cómpre facer é instalarmos a aplicación. En Ubuntu e distribucións derivadas, está nos repositorios, accesible con Synaptic ou o terminal:

$ sudo apt-get install cryptkeeper

Así que acaba a instalación, no noso menú (ou equivalente) podemos encontrar unha nova entrada co nome do programa. Se entrarmos nel, aparecerá na barra do noso escritorio, na zona de notificación, un simboliño como este:

Símbolo de Cryptkeeper (autor: openSUSO)

Picando nel co botón esquerdo do rato, vemos a opción de criar un novo cartafol. Escollémola e seguimos as instrucións para lle dar nome, colocalo onde quixermos, e protexelo cunha contraseña. O cartafol xa está criado, mais invisible. Evidentemente, podemos repetir este proceso cantas veces quixermos para criar outros cartafoles noutros directorios.

Para acceder a un cartafol así criado, cómpre montalo entrando en Cryptkeeper, picando no símbolo da zona de notificación e escollendo a situación que procuramos (o nome pasará a se ver con máis claridade e aparecerá unha marca de conformidade ao seu carón). Inserimos a contraseña con que o protexemos, e veremos que aparece no directorio correspondente (dependendo da configuración do noso xestor de xanelas, o cartafol abrirase automaticamente ao escribir a contraseña).

Se o novo cartafol privado estiver nunha unidade externa, o proceso é exactamente o mesmo. Á parte, podemos abrir un destes cartafoles nun computador diferente ao que usamos para crialo. Para iso cómpre instalar nesoutro computador Cryptkeeper, picar no símbolo da área de notificación, e escoller a opción de importar cartafoles cifrados. Navegamos ao directorio onde se achar o cartafol que quixermos importar, e seguimos as instrucións. A partir dese momento, o cartafol será accesible neste segundo equipo, seguindo  as instrucións do parágrafo anterior.

Non pode ser máis simple e rápido, acho eu.

Saudacións.

Unha pequena gran distribución chamada Porteus

Aproveitando que acaba de ser lanzada a última versión de Porteus, vouvos explicar como instalar esta distribución Linux nun pendrive. Porteus é unha distribución baseada en Slackware (a distribución máis veterana de entre todas as existentes). Está destinada ao uso ao vivo antes que á instalación nos nosos computadores, ben mediante CD/DVD ben mediante unha memoria USB; aspira a ser lixeira e rápida, e cumpre ambos os obxectivos de maneira brillante.

Antes de descargarmos a imaxe ISO a partir da cal habemos de instalar Porteus, podemos criala ao nos gusto. Lonxe de ser un paso inútil, este proceso, que non dura máis do que dous minutos, permítenos configurar algúns aspectos básicos do noso sistema antes de o instalarmos. Para facelo, vamos á páxina oficial de Porteus, infelizmente apenas en inglés, e seleccionamos as opcións que máis nos conviren (pasan do negro ao azul).

No meu caso, criei un sistema de 32 bits, con ambiente gráfico (Xfce), para a zona horaria de Madrid e teclado español, con Firefox como navegador e Libreoffice como suite ofimática, sen controladores gráficos adicionais mais con suporte para facer impresións.

O resultado é unha imaxe sorprendentemente pequena, de 338 mb. Prememos no botón «Build», e, após uns segundos, aparece unha ligazón de descarga de onde podemos obter o noso Porteus personalizado.

(autor: openSUSO)

Antes de pasarmos á instalación na nosa unidade USB, convén formatala como EXT3 ou EXT4 (tamén o podemos facer como FAT32, mais así non se garadarán nin os nosos documentos nin as mudanzas que fixermos ao noso sistema). Despois, con permisos de root (en Xubuntu podemos obtelo no terminal con $ gksu thunar), seguimos os seguintes pasos:

  • descomprimimos a imaxe ISO recén descargada, como se fose un ficheiro .zip;
  • copiamos e colamos para a nosa unidade USB vacía todos os contidos que apareceren ; vamos ao cartafol «boot», e, aínda como root, picamos dúas veces no ficheiro Porteus-installer-for-Linux.com para executalo.
  • se non puidermos executar o ficheiro, cumprirá facelo executable; a maneira máis simple é abrindo outra xanela do terminal e facer o seguinte: $ sudo su > $ chmod a+x ‘rota e nome do ficheiro’ (podemos copialo arrastrando o ficheiro directamente para este lugar).

Estas é unha imaxe dos directorios que deben ficar no pendrive, e da xanela de confirmación da instalación. Infelizmente, todas as mensaxes están en inglés.

(autor: openSUSO)

Para poder gozar de Porteus, resta simplemente arrancar o noso computador desde a unidade USB. Normalmente faise, así que acendemos o aparello, premendo a tecla de Esc ou algunha das de función. No meu caso, o arranque realízase en 20 segundos (algúns menos do que co sistema instalado no disco duro). Eis unha imaxe do escritorio (mudei apenas a posición e os elementos do panel):

(autor: openSUSO)

Das entradas de Libreoffice no menú:

(autor: openSUSO)

Da xanela en que se escribe a contraseña de root para facer mudanzas importantes no sistema (a propósito, a contraseña é «toor», isto é, root ao revés):

(autor: openSUSO)

Do programa de xestión de paquetes:

(autor: openSUSO)

Do programa de configuración do sistema:

(autor: openSUSO)

Co Porteus Installer tamén podedes instalar Porteus no disco duro do computador, aínda que os propios responsables da distribución recomenden, nese caso, instalar Slackware.

Como podedes ver na última foto, teño 500 mb libres no cartafol persoal, o cal é realmente incrible se temos en conta que fixen a instalación de Porteus nun pendrive de 1 gb, e que as respostas do sistema son inmediatas. Portentoso.

(autor: openSUSO)

Espero que Porteus vos fose tan interesante como a min.

Saudacións.

Aprobado o .gal

O Icann, organismo internacional que aproba os nomes e números que poden ser usados nos dominios internéticos, acaba de autorizar os dominios .gal e .eus. En canto o segundo servirá como identificador da cultura e lingua bascas, o primeiro servirá para identificar a cultura galega na rede.

Ambicionado desde 2007, o dominio poderá ser usado desde finais de 2013 ou comezos de 2014.

Segundo parece, para a Asociación Puntogal o próximo paso é a consecución do identificador político .gz.

Un pequeno paso  — tres letras — para o Icann, un grande paso para nós!

Saudacións.